Geschiedenis Spikdorenhoeve

De Spikdorenhoeve - eertijds “Spiddorenhoef” - werd reeds vernoemd in 1595 en behoorde oorspronkelijk tot het leengoed van een heel oude bastaardtak van het geslacht van Wezemaal (Margaretha van Wezemaal was in 1357 gehuwd met Richard van Merode).

Op het einde van de 17de eeuw kwam het gebouw als pachthoeve in het bezit en onder het beheer van de abdij van Tongerlo.

Een eeuw later overleefde de hoeve de voor Westerlo zo belangrijke Boerenkrijg van 1798. De laatst gekende wijzigingen dateren uit het midden van de jaren vijftig van vorige eeuw toen het schuurgedeelte gedeeltelijk werd verbouwd. Niet veel later is de hoevefunctie teloor gegaan.

Toch blijft de Spikdorenhoeve - net als de Ambrosiushoeve in Tongerlo - alleen al maar door haar behoud verwijzen naar de bijzondere plaats die pachthoeven bekleedden in de voor Westerlo zo bepalende cultureel-maatschappelijke betekenis van de genoemde norbertijnerabdij.

Op 12.04.2002 werd de ten onrechte vergeten Spikdorenhoeve wegens “zijn historische waarde” bij ministerieel besluit beschermd als monument.

In 2009 startte dokter Tom Teulingkx het dossier op om de hoeve - met de hulp van de gemeente, de provincie en het Vlaamse Gewest - een nieuw leven te geven als dokterskabinet.